ZOOMBIE

De stekkers gecontroleerd, camera aan, geluid gecheckt, oortje in, na alles zoomstress weet ik eindelijk hoe het met, zo’n Zoomles.

Op de valreep komt er een mailtje binnen van de studenten van de yoga-opleiding. Of we het er even over kunnen hebben.

Over dat online-gedoe.

Die combinatie van een vol huis, volcontinue, en de studie. Yoga nog wel. Fijn als je dáár nou juist de tijd en ruimte voor kan maken. En met alles en iedereen om je heen  is dat heel lastig. Of als je er juist naar snakt om even uit je allenige huis te zijn.

De verbinding verpulvert.  Misschien wel juist door het montere  ‘het is wat het is, het nieuwe normaal is zoomen’.  Er zijn zorgen die zich opstapelen en zich een weg naar binnen vreten tot ze de ‘loop’ in je hoofd gevonden hebben om daar hun eindeloze rondjes te draaien.

En ineens voelde ik het ook, het diepe verdriet van verlies. Al bijna een jaar meer uren achter een scherm doorbrengen dan je ooit voor mogelijk had gehouden. We maken deel uit van de volgende stap in de evolutie: de homo zoombie. Home zoombie zo je wilt.

Hoe schokkend kan het zijn om ineens te beseffen  maar vooral te voelen wat we allemaal verloren hebben, de armen om ons heen, het samen zijn in de les, samen eten. En dan al die privéfrivoliteiten die nou net de franje zijn: het feestje, de verjaardag,  nou ja, vul zelf maar verder in. We hebben samen zitten huilen, mijn studenten en ik. Een hand op ons hart gelegd, onszelf ‘gehugd’ en die virtueel naar de ander gestuurd. En de ‘hug’ stuur ik nu ook naar jou. Naar mijn cursisten die ik niet meer zie (ik mis je) naar de jou die nog wel de online-lessen volgt. Naar mijn familie die alweer een covid-proofcrematie voor de kiezen kregen, naar iedereen die het nodig heeft om vastgehouden te worden. Weer te voelen dat je ertoe doet.

Emoties zijn er niet voor niets; ze laten ons voelen zodat we weer weten wat belangrijk is.

Verdriet belicht het belang van rust en herstel bij verlies. Zo bezien is onze pijn onze bondgenoot. Hij daagt je uit om te communiceren, om jezelf te motiveren tot zorgzame actie, om te verlichten.

Zo was het verdriet de schakel naar een nieuwe verbinding. Met ons eigen hart en dat blijkt eigenlijk hetzelfde hart van iedereen te zijn.

En toen waren we er weer, in vol ornaat.

Dan kunnen we ook net zo goed de  ZOOMBA dansen?