“En dan lig je daar te vechten tegen zo’n zak.”

Ze keek erbij alsof hij nog ter plekke naast haar lag.

Helemaal open en barstensvol.

We zaten in mijn praktijkruimte en zoals gebruikelijk blikten we terug op de afgelopen week van de mindfulnesstraining.

“Provençiaalse mix, óók nog eens mijn favoriete smaak van borrelnoten” verzuchtte ze.

“Ik zat samen met mijn zus op de bank”, vervolgde ze. “Ik wil het niet, ik wil het niet, mag die zak niet weg?”.

“Nee”, zei zuslief, “wat jij doet met je gezonde manies en rare mindfulnessgedoe moet je zelf weten, maar ik heb zin in borrelnoten, en ze liet haar hoofd achterover hangen om een handvol noten naar binnen te gieten”.

Ze keek me parmantig aan. “Normaal gesproken moet die zak bij mij óók helemaal leeg. Maar nu dacht ik echt ‘ga ik ertegen vechten of kan ik die mindful-rozijn-eten-oefening ook doen met borrelnoten?’ Ik pakte er drie, in plaats van een handvol, dat was al nieuw, en stak er één in mijn mond. Dat knapperige laagje werd al gauw een zachte prut. Och, en die pinda was eigenlijk maar een saaie pinda. Ik was er gauw klaar mee”.

“Die borrelnoten…ze maken me geen zak meer uit”.

Dát is wat mindfulness doet. Of het nou op het gebied van eten is, poetsen of werk: je staat vaker stil bij wat je nou echt aan het doen bent. Bij wat je echte behoefte is. Bij datgene wat je vasthoudt in de ‘ik ren, dus ik ben stand’.

Ik ken hem ook goed: te veel willen op een dag en mezelf teveel laten regeren door de klok. En hoe verschrikkelijk fijn het dan voelt als je daar aan kunt ontsnappen! En dat kan ook in minimomenten. De je zintuigen te openen en te voelen wat er daadwerkelijk gebeurt. Door een bewuste adempauze in de lassen. Alle tijd nemen is dan de beste manier om geen seconde te missen!

Deel deze pagina:
Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail