Zo kún je een retraite ervaren. Terwijl je juist misschien net behoefte had aan een welnesscentrum voor je geest. Vertragen en verstillen.

Dat kan óók.

De grap is dat je geen idee hebt van wat je tegenkomt in een retraite.
Het vraagt best moed om je een paar dagen los te koppelen van je verplichtingen, je schermpjes en de vanzelfsprekende manieren van doen.

Gewoon tijd hebben, tijd worden en zijn.  En hoe lastig dát kan zijn. Aanwezig zijn bij die ‘gek’ in je hoofd, of terechtkomen in de voorwereldlijke stilte en alles daartussen in.

Een retraiteprogramma is bedoeld als telefooncel. Voor wie van de generatie is die niet weet wat een telefooncel is; dat is een glazen hokje ter grootte van een toilet. Daar hangt een nogal groot apparaat aan de muur met een draaischijf, en een hoorn aan een draad. Daar kon je mee bellen. Als je in een gleufje aan de zijkant geld gooide tenminste.

De telefooncel bied je de gelegenheid om te ‘bellen’ met je eigen lichaam-geest. Er eens goed naar te luisteren. In plaats van te gaan Facebooken, hard te gaan werken of een glaasje te nemen.

Ik weet nog dat ik bij mijn eerste retraite werkelijk overal commentaar op had. In stilte dan, want het is niet de bedoeling dat je praat. Oorverdovend was die stilte. En wat had ik een zeikerd in mijn hoofd zeg! Het ging maar door: ‘die smakte, die liep er sloom bij, wat stom eigenlijk dat je niet mag praten, wat is die havermoutpap flauw, ik maak hem zelf veel lekkerder, bladiebladiebla’.  Doodmoe werd ik er van. En nogal schokkend dat ik kennelijk zó kritische en nogal onaardig kon zijn.

Toch hoort dat bij het grote opschonen van je geest.
Er kunnen ook herinneren opkomen, prettige maar ook die waarvan je dacht dat je ze zorgvuldig had opgeborgen. Dit schreef een deelneemster aan de retraite die ik een tijd terug in Epe organiseerde:

Ik heb zo’n positief gevoel overgehouden aan het weekend. Blij en licht. Ik heb heel hard moeten werken, het was heftig en zwaar, maar toch ook heel fijn. Ik denk dat ik letterlijk ziek ben geworden door het verdriet/rotzooi dat naar buiten/boven kwam. Grote schoonmaak. Het is goed dat ik zondagochtend naar huis ben gegaan. Maar dit oefenen in stil zijn en bij jezelf blijven in een groep is zo waardevol. Niemand om op terug te vallen, alleen ik en dan ervaren dat dat voldoende is. Dat gevoel, die ervaring draag ik bij me, neem ik mee in mijn dagelijks leven. Maakt me krachtig.
Ik mailde mijn moeder: Ik ben weer terug. Dezelfde maar ook weer niet.

Over ons als begeleiders:

Jullie zijn een geweldige combinatie. Ik heb begrepen dat het de eerste keer samen was. Jullie vulden elkaar heel goed aan. Warm en betrokken. Ik voelde me heel veilig.

Gelukkig maar. Het zou niet best zijn als elke deelnemer vroegtijdig vertrok. Het valt niet altijd mee om bij je gewaarwordingen te blijven, maar het is wel waar je bewustwording begint. Daarom is er ook de mogelijkheid om een gesprek te hebben, te vertellen hoe het met jou en je meditatie gaat. Of je er nog een beetje bij kunt blijven of je wellicht verliest in verveling en verlangens.

Fantaseren is ook een leuke bezigheid.  Waar je gedachten ook heengaan, het zijn slechts gedachten en niet de waarheid.

Persoonlijk vond ik dat weer een opzienbarende gedachte.

Opkomend vanuit de stilte en er ook weer in verdwijnend. Tenminste als je de ramen en deuren in je hoofd open durft te zetten. Wijd open.

Dan kan het doorwaaien. De stroom van gewaarwordingen wordt dan een soort gebed in stilte. Zonder begin of eind.

Deel deze pagina:
Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail