Ik doe een blogcursus.

Dat doe ik wel vaker, iets eng vinden en tóch doen.

Het eerste onderwerp in de cursus was het kiezen van een  onderwerp.

Nou, dát is niet zo moeilijk.

Compassie, dáár moet het over gaan. Omdat mijn hart daar ligt en je er zo ontzettend van opknapt.

Weet ik uit eigen ervaring.

WAT IS COMPASSIE?

Compassie is meeleven met de pijn van iemand anders. Mededogen voelen voor ons menselijke ongemak. Klein of groot. Vroeg of laat is het er.

‘Ik had het je graag gegund’ zei ze. Toen, jaren geleden alweer. Ik vertelde over het intense verlangen voelen naar een kind en weten dat die nooit zou komen. Nóg voel ik de erkenning. Door een paar woorden en verder vooral niets.

Ik voelde verbinding maar ook de pijn zonder meer. Nu is dit wel een heftig iets maar we hebben natuurlijk allemaal onze deuk, blauwe plek zo niet open zenuw. Daar hebben we het liever niet over.

En schrijf daar dan maar eens een blog over! Voor je het weet sta ik te boek als een weekdier, een kwijldweil.

Uren heb ik gespendeerd aan de theorie over de drie lagen van ons brein. En hoe we die bewust kunnen inzetten voor het ontwikkelen van compassie. Voorbeelden erbij van ons oudste reptielenbrein, en het daarna ontstane zoogdierenbrein. En hoe ons mensensbrein, de jongste van het stel, zowel vóór als tegen ons kan werken. Uitleggen hoe die drie zijn geëvolueerd en ervoor zorgen dat we zijn zoals we zijn.

‘MAAR DAT IS VÉÉLS TE INGEWIKKELD’, ZEI DE BLOGJUF.

En bovendien, zit compassie niet in je hart?

Juist ja.

IETS OVER MOTIVATIE-REGULATIESYSTEMEN DAN?

Een nieuwe poging.

Jij, ik, ook hier hebben we drie stuks van.

Die drie breinen zorgen er ook voor dat we beschikken over een gevaar-, jaag en zorgsysteem.

Het eerste is handig voor als je een wild beest tegenkomt; vechten of vluchten zijn de opties die razendsnel door je heen schieten. Of niets doen, ‘bevriezen’ als het niet anders kan. Bij gebrek aan wilde beesten in onze maatschappij wordt dit systeem nu vooral ingezet in het verkeer. Ook in het  menselijke verkeer. Is de ander te vertrouwen of niet?  En het kan zich ook tégen ons keren; vechten tegen jezelf. Je eigen allerergste criticus worden.

Ik moet die schoenen hebben’.  NU.  Echt, hoe moet ik zonder?

Dát is het jaagsysteem in vol ornaat.  Vrouwen hebben hem net zo goed als mannen.  Naast schoenen wordt er ook gejaagd op status, ervaringen, eten. Nieuw, meer, mooier en beter is wat ons drijft.

Maar het zoogdier in ons wil iets ook iets anders. We willen aaien en geaaid worden, steun, troost. Dat vind ons zorg- en kalmeringssysteem héél fijn. Daarom geef ik ook geen online-trainingen (maar dat is iets voor een ander blog;). We kunnen niet eens zonder elkaar, dan gaan we dood. Maar op een of andere manier komen we er te weinig aan toe. Neemt de jager het over of gaat het alarm vaker af dan ons lief is.

Vaak lijken we meer op een te strak afgestelde rookmelder; bij het kleinste wolkje stoom is er alarm. Zo is het met ons gevaarsysteem ook, het blijft maar signalen afgeven van vechten of vluchten terwijl er helemaal geen gevaar is. Beide kun je anders reguleren.

WAT HEEFT DIT ALLEMAAL MET COMPASSIE TE MAKEN?

Heel kort door de bocht: je kunt via je hoofd je hart trainen.

Ervaring ontwikkelt onze hersenen.

Tot 20 jaar geleden ongeveer dacht de wetenschap dat ons brein op een bepaalde leeftijd klaar was. Niks meer aan te doen.

Dat blijkt helemaal niet zo te zijn.

Onze hersenen kunnen  een leven lang leren. Door oefeningen die je voorstellingsvermogen aanspreken. Door je lichaam te laten voelen wat rust en kalmte is wordt er in je brein een nieuw weggetje aangelegd naar het zorg- en kalmeringssysteem. De verbinding tussen hoofd en hart wordt sterker.

Hartgrondig ruimhartig leren zijn. Je eigen beste vriend of vriendin worden.

In plaats van zelfkritiek zelfzorg.
In plaats van jezelf terugtrekken verbinding zoeken.
in plaats van wegstoppen, erkennen.

Compassie voor jezelf dus. Dat heet zelfcompassie.

ZELFCOMPASSIE, WORD IK DAAR NIET HEEL ERG EGOÏSTISCH VAN?

Nou, eerder minder. Juist als je goed voor jezelf zorgt kun je ook beter voor een ander zorgen. Denk maar aan de veiligheidsinstructies in een vliegtuig.  Altijd eerst bij jezelf het zuurstofkapje opzetten, pas dan kun je andere mensen helpen.

Ik heb nogal last van faalangst. Me dunkt dat ik mijn gevaarsysteem wel ken.
Óók als ik een blog schrijf steekt het de kop op. Angst voor oordelen en fouten jakkert de hartslag op. Jacht op succes maakt me gedreven.

Ho ho.

Ik kan het natuurlijk zelf in praktijk brengen.

Even zitten, met niks.
Me concentreren op mijn adem.
Een hand op mijn hart leggen.
Mezelf een lieve wens wensen.
Acceptatie en kalmte voelen.

Wat de blogjuf ook zegt.

EN NU?

Wil je:

  • meer verbinding ervaren tussen hart en hoofd?
  • Die ingewikkelde brein- en motivatiesystemen simpel in de praktijk toepassen?
  • Oude pijn loslaten?
  • Hartgrondig ruimhartig leren zijn? Voor jezelf én anderen?

Je bent van harte uitgenodigd voor de compassietraining die starten op dinsdag 12 januari in Vollenhove en vrijdag 29 januari in Meppel.

Deel deze pagina:
Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail