Ik ben met een blogcursus begonnen in september.

Leuke, pakkende, daverende blogs zou ik gaan schrijven. Maar het leven zelf kwam er steeds tussendoor. Of eigenlijk een variant daarop: de dood.

Tot twee keer toe werd de familie verzameld rondom de kisten van mijn schoonouders. In 15 dagen zomaar twee levens beëindigd. Ik weet heus wel dat dagelijks levens ophouden. Maar weten en voelen zijn toch twee heel verschillende werelden. Inmiddels is alles geregeld en gedaan. Hun huis wordt nu bewoond door een Syrisch gezin. Zo kan het gaan tegenwoordig. De foto van mijn schoonouders staat thuis op een kastje. Een foto waar hij als jonge vent, zich een beetje breed makend, op de brommer zit. Zij zit als een amazone achterop met haar vlinderbril, zomerjurk en volle lach. Ik vond het een nogal schokkende foto. Zo die jonge onverschrokkenheid en levenslust te zien. Wat fijn dat je in je leven geen idee hebt hoe je leven zal lopen. We kunnen van alles willen, plannen en nastreven maar in feite hebben we geen flauw benul.

Inmiddels ligt er ook een foto van mijn vader op mijn bureau.  Flanerend, als jong broekie, met zijn handen in zijn veels te grote broek. Een keurig zondags pak. Idioot eigenlijk dat dat mijn vader is. Ik ken hem alleen maar als vader, maar hij had natuurlijk ook gewoon een ánder leven nog, voor mij.

Hij is bezig met zijn laatste stuk. Hij krijgt extra knuffels. En ik denk dat hij nog nooit zo vaak liefdevol is ondergedekt dan nu. Dat is dan weer mooi.

Maar hij is ook bang. Hij heeft het benauwd. Misschien zijn wij dat tegen die tijd ook wel. Dat laatste stuk moeten wij op de een of andere manier ook zien weg te slikken. Als je tenminste niet word weggerukt op een andere manier. En we hebben geen idéé.  En dát is best angstig.

Dus.

Dapper door.

Er is maar één weg en dat is dwars er door heen. Met alles. Pas als we de hoop opgeven – dat het ergens anders beter is, dat we onzekerheid en lijden kunnen afzweren – is er een nieuw begin. Het is niet realistisch te denken dat we uiteindelijk alles voor elkaar zullen krijgen, dat we de boel in de hand hebben. Dat er ergens blijvende zekerheid is. Het leven zelf zorgt er wel voor dat je dat uiteindelijk in de smiezen krijgt. En dan heb je zo opeens er nieuwe vrienden erbij: ‘Hallo Vergankelijkheid en hoi Veranderlijkheid’.

En natuurlijk moet Compassie er ook bij, anders is het niet te doen.

Daarvan wens ik je belachelijk veel.

 

PS: mijn vader is inmiddels overleden op 20 december, liefdevol omringd door zijn gezin. Mooi om te merken hoe de dood het mooie en goede voedt.

Deel deze pagina:
Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailFacebooktwittergoogle_pluslinkedinmail